Kolejna reforma szkolnictwa

Jesteśmy po podsumowaniu Ogólnopolskiej Debaty o Edukacji "Uczeń. Rodzic. Nauczyciel - Dobra Zmiana". Pani Anna Zalewska, minister edukacji narodowej, przedstawiła założenia nowej (kolejnej) reformy systemu oświaty. Uczestnicy bezpośredni, jak również ci, którzy śledzili spotkanie przez internet (albo TV Trwam, która jako jedyna prowadziła bezpośrednią transmisję), z niecierpliwością oczekiwali na wiadomość dotyczącą struktury polskiego szkolnictwa.

W końcu padło: 8 lat szkoły powszechnej + 4 lata liceum ogólnokształcącego lub 5 lat technikum lub 4 lata szkoły branżowej (dwustopniowy podział). Żegnamy się z zatem z gimnazjami!

Urlop, nie wakacje!

W świadomości społeczeństwa przyjęło się, iż nauczyciele mają wakacje. Nic bardziej mylnego! Przepisy jasno mówią o urlopie wypoczynkowym.

Zaznaczam: ten wpis ma cel informacyjny. Podaję fakty, podstawę prawną i takie tam nudy, których nikomu nie chce się czytać... :)

Facet w szkole

Dlaczego taki wpis?

Po pierwsze jest Międzynarodowy Dzień Mężczyzny. 

Po drugie ostatnio z szóstoklasistami omawiałem "Sposób na Alcybiadesa". Przy tej okazji zaproponowałem, aby uczniowie wypełnili Kwestionariusz Ulubionego Goga. Ku mojemu zaskoczeniu aż 3/4 wybrała nauczyciela. Nie nauczycielkę, chociaż nasze grono w 3/4 składa się z pań. 

I po trzecie - już we wpisie o "Planecie singli" temat faceta-nauczyciela zaświtał mi w głowie.

Na zdjęciu to nie ja! :)

100 dni rządów Anny Zalewskiej - subiektywnie

Dla mnie najważniejsze punkty tych 100 dni to:

1. Likwidacja godzin karcianych. (http://e-polonista.blogspot.com/2016/02/likwidacja-godzin-karcianych-jest.html).
2. Planowane zmiany w systemie oświaty - początkowo mówiono o powrocie do 8-letniej podstawówki i 4-letniego liceum. O pomyśle likwidacji gimnazjów pisałem w dwóch częściach (http://e-polonista.blogspot.com/2015/10/likwidacja-gimnazjow-tak-ale-nie-w-tym.html oraz http://e-polonista.blogspot.com/2015/11/likwidacja-gminazjow-cz-2-obawy.html).
3. Kwestia sześciolatków, do której podchodzę bardziej z rodzicielskiej strony.

Szanowna Pani, czym się kierują rodzice? Moim zdaniem własnym rozumem. To rodzice wychowują dzieci, nie państwo. Rząd PO-PSL chciał odebrać im to prawo, twierdząc, że wie lepiej. Zamiast tej reformy wystarczyłaby kampania, promująca posyłanie sześciolatków do szkoły. Zaoszczędzono by nie tylko pieniądze, ale także zbędne emocje. Po drugie - rząd pokazałby, że ceni autonomię rodziny. Przekaz mógłby brzmieć: "Uważamy, że sześciolatki mogą rozpocząć naukę. Tak robią na świecie. Drodzy Rodzice, przemyślcie sprawę. Macie wybór." Przymuszanie do czegokolwiek, chyba szczególnie w naszym kraju, zazwyczaj budzi sprzeciw. - tak odpowiedziałem pani Dorocie Zawadzkiej na pytanie: Na jakiej podstawie rodzic uznaje emocjonalną "niegotowość"?

4. Powołanie do życia grupy Ekspertów Dobra Zmiana w Edukacji. Na razie grupę tylko powołano, rozesłano maile potwierdzające, iż zostało się przyjętym i tyle... Kwestia tej grupy to moje rozczarowanie tym, co robi MEN.Pani Zalewska chce ogłosić końcem czerwca projekt ustawy o systemie oświaty, który ma być wypracowany m.in. przez tę grupę, przynajmniej tak wywnioskowałem z informacji przekazywanych przez MEN. A tu już marzec zaraz zawita, a konkretnych działań nie ma.
Z kolei na stronie ministerstwa są publikowane kolejne zapowiedzi zmian, jak choćby ustanowienie kolejnego stopnia awansu zawodowego (nauczyciel specjalista) albo projekt nowej podstawy programowej zakresie wychowania przedszkolnego i ogólnego. Tu również widziałem pole działania dla wspominanej grupy, szerokiej debaty praktyków i teoretyków. Czekam, w dalszym ciągu czekam na konkrety...

Nie wystawię klasycznej oceny pani Zalewskiej. 100 dni to niewiele, a spraw sporo. I lepiej nie chwalić dnia przed zachodem słońca. Zmieniłem jednak zdanie - MEN, prowadzonemu przez panią Zalewską, daję - - - dobry. Trzy minusy za sprawę grupy.

I czekamy dalej. ;)

Przeżyjmy to raz jeszcze. Subiektywny przegląd tego, co znalazłem na stronie men.gov.pl

• 16 listopada 2015 r. - Anna Zalewska zostaje powołana na Ministra Edukacji Narodowej. Jest 19 ministrem właściwym ds. oświaty od 1990 roku.
• 18 listopada 2015 r. - Premier Beata Szydło zapowiada zmiany w oświacie, m.in. "Odbudowa szkolnictwa zawodowego, prawo wyboru rodziców w jakim wieku ich dzieci pójdą do szkoły, stopniowy powrót do 8-letniej szkoły podstawowej i 4-letniego liceum", rozbudowę sieci przedszkoli,powrót gabinetów stomatologicznych i lekarskich do szkół, cofnięcie reformy obniżenia obowiązkowego wieku szkolnego (6-latki), likwidacja tzw. godzin karcianych, zmiany w kanonie lektur oraz realizowanie "pełnego nauczania historii".
• 4 grudnia 2015 r. - Minister Anna Zalewska przedstawia projekt ustawy, wprowadzający obowiązek szkolny dla dzieci w wieku 7 lat.
• 28 grudnia 2015 r. - Zmieniono zasady finansowania edukacji domowej.
• 29 grudnia 2015 r. - Sejm przyjął ustawę o obowiązku szkolnym.
• 30 grudnia 2015 r. - Ministerstwo Edukacji Narodowej zaprasza do grupy Ekspertów Dobrych Zmian w Edukacji.
• 8 stycznia 2016 r. - Do konsultacji społecznych trafia projekt zmian w Karcie Nauczyciela dotyczących m.in. zniesienia tzw. godzin karcianych.
• 14 stycznia 2016 r. - Szkolne Kluby Sportowe, Narodowa Baza Talentów, budowa przyszkolnych pływalni - plany MEN i MS w zakresie wychowania fizycznego.
• 3 lutego 2016 r. - Anna Zalewska inauguruje ogólnopolską debatę pn. "Uczeń-Rodzic-Nauczyciel. Dobra Zmiana.
• 10 lutego 2016 r. - Odbyła się debata "Sport w szkole" z udziałem ministrów sportu oraz edukacji narodowej.

Bardzo wiele czasu MEN poświęciło także szkolnictwu zawodowemu, co także jest istotne.

Likwidacja godzin karcianych - jest dobrze, może być lepiej

Czym są "godziny karciane"?
Najprościej to godziny, które każdy nauczyciel musi wypracować, realizując w tym czasie zajęcia z uczniami. Dla zatrudnionych na cały etat (40 godzin w tygodniu, w tym 18 godzin dydaktycznych) wychodzą po 2 na tydzień, co w roku daje 76. Najczęściej poświęca się je na zajęcia dodatkowe, wyrównawcze lub opiekę nad dziećmi w ramach świetlicy szkolnej.

Co ciekawe, nauczyciele szkół średnich mają tylko 1 "karciankę" na tydzień.

Likwidacja
Rząd przyjął nowelizację Karty Nauczyciela, zakładającą likwidację "karcianek" od 1 września 2016 roku.

Jest dobrze, może być lepiej...
Ku mojemu zaskoczeniu, środowisko nauczycielskie (oczywiście nie całe), nie przyjęło tej zmiany pozytywnie. Niektórzy twierdzą, że nowe zapisy dają dyrektorom szkół możliwość "zmuszenia" nauczycieli do pracy dydaktycznej dodatkowo przez 22 godziny tygodniowo. Czyli, wedle takiego rozumowania, 2 zamieniono na 22. Porusza się także sprawę zajęć dodatkowych dla uczniów - kto będzie za nie płacił, czy w ogóle będą?

W prawie oświatowym jest konkretny zapis, mówiący o tym, iż tygodniowy wymiar pracy nauczyciela nie może przekroczyć 40 godzin. Wchodzi w to pensum - różne dla różnych nauczycieli. Do tego należy dodać zebrania, konferencje, poprawianie sprawdzianów itd. Szerzej pisałem o tym 4 lata temu - http://e-polonista.blogspot.com/2012/01/czas-pracy-nauczyciela-oczywiscie-ze.html  Nie będę się tu powtarzał. Mógłbym jedynie tylko dodawać, bo z czasem obowiązków przybywa.

Jednak do rzeczy... Likwidacja "karcianek" ma za zadanie zmniejszenie biurokracji. Ustawodawca nie wymuszał na nauczycielach prowadzenia osobnych dzienników, pisania ewaluacji zajęć i takich tam rzeczy. Jeśli się mylę, proszę o sprostowanie (podanie konkretnych zapisów prawnych). Rzeczywistość okazała się inna i takie rzeczy się robi, niestety. To zajmuje czas...

Nie wierzę więc, jak głosi wieść gminna, że:

1. Dyrektorzy nagle każą nauczycielom pracować przy tablicy przez 40 godzin. Według prawa już to mogli robić, a nie robili. Czemu mieliby zacząć teraz?
2. Nagle nauczyciele przestaną robić zajęcia dodatkowe. W dalszym ciągu będziemy pomagać tym słabszym na dodatkowych zajęciach wyrównawczych, prowadzić kółka zainteresowań, jeździć na wycieczki, przygotowywać do konkursów. Przynajmniej ja będę.

Sianie paniki wśród nauczycieli i rodziców, moim zdaniem, jest niepotrzebne. Polskiej edukacji potrzeba spokoju, zapewnienia stałości. Ale to temat na kolejny wpis.

Likwidacja gminazjów (cz. 2) - obawy

Pierwsza część postu nt. likwidacji gimnazjów jest tutaj. Dzisiaj czas na ciąg dalszy...

Zdjęcie stąd

Jak to dobrze zrobić?

Od razu napiszę, że dobrej recepty nie mam i w sumie każdy pomysł jest zły. Zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie czuł się pokrzywdzony i wszystkim dogodzić się nie da. 

Niemniej wariant zaproponowany przez panią Kluzik-Rostkowską, która chce ginąć za gimnazja, jest dla mnie nie do przyjęcia. Wszak chcemy się ich pozbyć. Pytanie zasadnicze: jak?

Na pewno nie za szybko - rząd PiSu ma cztery lata na dobre przygotowanie i wdrożenie swojej reformy. Właśnie - pytanie czy ma to być "swoja" reforma? Czy ma to być reforma PiSu? Można zmienić tok myślenia i wprowadzić naszą reformę. Naszą, czyli rodziców, nauczycieli, rządzących, dzieci (kolejność przypadkowa!). Do tego potrzebne są zatem konsultacje społeczne, wymagające czasu. Ale ten czas jest! I należy go dobrze wykorzystać.

Nowa podstawa programowa

Z pewnością nie obędzie się bez nowej podstawy programowej. W mojej krótkiej karierze nauczycielskiej spotkam się zatem z kolejną pp. Ale przeżyję. Ważne, żeby była napisana z głową. Np. obecnie dzieci w piątej klasie szkoły podstawowej uczą się o pisowni czasowników z zakończeniami -bym, -byś, -by, -byśmy, -byście, a nie o trybie przypuszczającym. Niby drobnostka, ale właśnie w tym tkwi diabeł. Albo nie uczą się co to jest oś symetrii - tak z innej bajki.

Pomysł jednak na podział etapów kształcenia 3 razy 4 mnie nie przekonuje. Nauczanie początkowe to klasy 1-3, a później tak, jak było kiedyś: od klasy 4. różne przedmioty, różni nauczyciele itd.

Co ważne! Wprowadzić drugi język obcy - najlepiej od klasy czwartej, ale jak się nie da to od piątej.

Na koniec - obawy

Uważam, że nieprawdą jest to, co twierdzi ZNP, iż nauczyciele nie chcą likwidacji gimnazjów. Chcą tylko się boją. Czego? Że np. stracą pracę, co jest także moją obawą, jako młodego nauczyciela. Przy większych ruchach kadrowych może się okazać, że dla mnie miejsca zabraknie.

Polska edukacja, polski system szkolny potrzebuje jednego - stabilizacji. Nie może być tak, iż co wybory, to zastanawiamy się jakie to też zmiany przygotują nam rządzący. Nie może być tak, iż pod koniec wakacji MEN publikuje coraz to "lepsze" rozporządzenia, które

Likwidacja gimnazjów - tak, ale... nie w tym tempie (cz. 1).

Źródło zdjęcia

W serwisach informacyjnych zatrważająca wiadomość - PiS chce zlikwidować gimnazja! Blady strach padł na tysiące gimnazjalistów i gimnazjalistek. Gimbaza oraz gimbusy przejdą do lamusa. Powstała szesnaście lat temu swoista subkultura gimnazjalna, w końcu, przestanie istnieć. I całe szczęście... 

Pisze to człowiek, który doświadczył gimnazjum z każdej strony biurka. Chociaż, jak mówią mi nauczyciele z tamtych czasów, lepiej, żebym się nie przyznawał, iż kończyłem takową szkołę.

Pierwszy rocznik

Miało być pięknie, kolorowo, doroślej... Tak nam mówiono w szóstej klasie szkoły podstawowej, gdzieś około kwietnia. Nikt bowiem nie wiedział, czy "rocznik Czarnobyla" do gimnazjum pójdzie? Jednak poszliśmy... Brakowało podręczników, np. do fizyki, a większość nauczycieli uczyła po staremu. I całe szczęście! Jakie nowe zresztą nastało? Ósme klasy są, szóste również... Ot, nieco bardziej liczne klasy siódme, tylko nazwane inaczej, bo pierwszymi.
Dla mnie to lata, które określam mianem... dziwne. Ani dobre, ani złe, jednak patrząc na nie z perspektywy, moja ocena przechyla się w negatywną stronę.

Z roku na rok coraz gorzej

Pierwszy rocznik gimnazjum to naprawdę całkiem inna bajka, w porównaniu z kolejnymi (najzabawniejsze jest to, iż twierdzi tak każdy następny rocznik). Byliśmy... normalni? Wracam do rozmowy z moim nauczycielami, jak również z tymi, z którymi teraz pracuję. Wielu podkreśla, że za naszych czasów dało się coś zrobić, zorganizować, przeprowadzić akcje, wystawić spektakl itd. Mówią, iż nam się chciało, a teraz jest inaczej. Uczniowie są bardziej roszczeniowi i leniwi. Coś za coś, a jak już się zabierają do pracy, to jest wykonane pobieżnie. Oczywiście to pewne uproszczenia

Co nam zabrano?

Przede wszystkim znajomości, trwające osiem lat. Tu można polemizować i mówić o etykietowaniu uczniów itd. Polemizujcie zatem... Ja tam chciałem osiem lat do podstawówki chodzić.

Jako nauczyciel widzę, iż przełom u moich uczniów następuje właśnie w szóstej klasie - teraz można robić ciekawe projekty, przedstawienia, akcje... Ale "młodzież" właśnie wychodzi ze szkoły i zabawa zaczyna się od nowa. 

Nie każdy musi się ze mną zgodzić! Wielu będzie sypało pozytywnymi przykładami. I chwała za takowe - potwierdza to tylko, że nie do końca ludzie zostali zepsuci przez system.

Część druga... niebawem!

5 października - Międzynarodowy Dzień Nauczyciela

 W Polsce chyba mało kto wie, że akurat na całym świecie Dzień Nauczyciela jest obchodzony 5 października. UNESCO pierwszy raz proklamowała go w 1994 roku.

W tym roku świętowanie odbywa się pod hasłem „Wzmacniać nauczycieli - wspierać zrównoważony rozwój społeczeństw.”

Portal superbelfrzy.edu.pl z kolei zaprasza wszystkich nauczycieli, aby dzięki memom pokazali swoje pasje. 

Jak tylko zdążę również popełnię jakiegoś mema. :)

Ostatni dzień Kolegium Nauczycielskiego w Bielsku-Białej

30 września 2015 r. jest dniem smutnym - decyzją różnych władz, na różnych szczeblach, przestaje istnieć, jednocześnie przechodząc do historii, Kolegium Nauczycielskie w Bielsku-Białej. Placówka ta przez niemalże ćwierć wieku (w przyszłym roku obchodzony byłby jubileusz 25-lecia istnienia) wykształciła nauczycieli oraz pedagogów, pracujących obecnie w wielu placówkach. Sam należę do tego grona.

Podczas mojej pierwszej rozmowy o pracę w szkole (zakończoną sukcesem), panią dyrektor nie zainteresował mój dyplom mgr bardzo znanego uniwersytetu, ale właśnie ten z KN. Jak się później okazało, był to jeden z ważniejszych argumentów, przemawiających za moją osobą. Zresztą - wiele razy w swojej karierze zawodowej usłyszałem, że po kolegium to są dobrzy nauczyciele.

Same czasy studiów wspominam bardzo dobrze. Nie tylko atmosferę uczelni, znajomych, ale także wykładowców. Z niektórymi spotkałem się po latach w różnych okolicznościach - okazało się, że pamiętali.

Nie wiem, nie rozumiem dlaczego, w kraju nad Wisłą, nie udało się uratować kolegiów, a szczególnie tego jednego? Były prośby, petycje, listy, zebrania... A może nie było strajku, manifestacji, pikiety i wycieczki na Wiejską - jednym słowem zadymy?

W całym procesie ratowania bielskiego Kolegium Nauczycielskiego, moim zdaniem, zabrakło odrobiny dobrej woli ze strony decydentów. Rezygnacja z dorobku naukowego takiej placówki to marnotrawstwo.

Tyle.

Trudne dobrego początki...

Rok szkolny rozpoczął się. Fakt.
Jedziemy już pełną parą. Fakt.
MEN ma mnóstwo pomysłów. Fakt.
Pierwsza chrypa już za mną. Fakt.
Kilka kilogramów papierów przede mną. Fakt.

Co począć? Pracuję dalej... Szkoda, że tak mało czasu na blogowanie. :(

Ciekawa analiza wyników matur z języka polskiego z poziomu podstawowego.

http://iar.pl/aktualnosci/2014-10-13_Matura.html

Zachęcam do zapoznania się dość ciekawą analizą wyników matur z języka polskiego z poziomu podstawowego.

Naprawdę ciekawe... Trudno zająć mi jednoznaczne stanowisko, gdyż egzaminatorem maturalnym (pewnie jeszcze!) nie jestem. Nie wiem, jak wygląda od kuchni sprawdzanie matur. Czy proceder poszukiwania punktu lub dwóch rzeczywiście jest stosowany? Nie wiem...

Idą zmiany...

Cyfrowa Szkoła, e-podręczniki, jeden podręcznik dla wszystkich uczniów...

Czy nam się to podoba, czy też nie, idą zmiany w polskiej szkole. Rząd, a dokładniej następujące po sobie panie minister edukacji narodowej, forsują kolejne zmiany, o których wspominałem wcześniej. Inną sprawą jest przygotowanie samych szkół, jeszcze inną nauczycieli, samorządów, jak również samego rządu oraz ministerstwa.

Faktem natomiast jest, iż pierwszaki otrzymają podręczniki. We wrześniu 2015 r. oddane zostaną "państwowe" e-podręczniki, które każdy nauczyciel będzie mógł edytować wedle swojego uznania. Program "Cyfrowa Szkoła" przetarł pewne szlaki. To się dzieje.

Co z tego wynika? Jak usłyszałem dzisiaj, że o znajomość obsługi komputera nikt już nie pyta, tak samo, jak o umiejętność posługiwania się żelazkiem. Pewne kompetencje cyfrowe stają się normą. W konsekwencji odejdzie do lamusa współczesne myślenie o szkole - to obecne było budowane ponad 200 lat, więc trochę wody w Wiśle i Odrze musi jeszcze upłynąć, zanim zmieni się pojmowanie edukacji. Niemniej to nastąpi, a nastąpi (gwarantuję!) szybciej niż później.

Być może ten tekst jest zbyt ogólnikowy, nic nie wnosi nowego, może powielam i powtarzam pewne slogany. Ale dzisiaj tyle... Będę rozwiał te tematy już wkrótce.

Asystent nauczyciela - czy podzielimy los domów dziecka?

W marcu* Sejm ustanowił nowy zawód - asystent nauczyciela. Ma to być osoba wspierająca nauczyciela w procesie dydaktycznym, jednak będzie zatrudniona wg Kodeksu Pracy, a nie wg Karty Nauczyciela. Zmiana jest pozytywna dla samorządów, chociaż już rodzą się pytania, jak taką osobą zaszeregować. Wiadomo, iż nie może zarabiać więcej od nauczyciela dyplomowanego. A dolna granica? Tę wyznacza tzw. płaca minimalna, czyli 1680 zł brutto (na rękę ok. 1250 zł). Do zarobków asystentów jeszcze wrócę...

Asystent nauczyciela musi posiadać dokładnie takie samo wykształcenie, jak normalny nauczyciel - studia wyższe z przygotowaniem pedagogicznym. Sejm, stosunkowo szybko, przyjął także poprawkę, iż asystenci będą mogli tylko pracować w klasach 1-3.

Czy podzielimy los domów dziecka?
Zastanawiający jest tryb zgłoszenia tej nowelizacji ustawy o systemie oświaty. Została wprowadzona pod obrady jako... inicjatywa poselska, tym samym nie podlegała konsultacjom społecznym. Ani ZNP, ani oświatowa Solidarność nie miały okazji do zaopiniowania proponowanych zmian.

Po drugie - i tu ponownie stawiam pytanie: czy podzielimy los domów dziecka? Od 1 stycznia 2014 r., we wszystkich placówkach typu dom dziecka, nie ma już pracowników zatrudnionych na Kartę Nauczyciela, są tylko pracownicy samorządowi. Dla JST jest to dobre rozwiązanie - tnie się koszty, są "jakieś" oszczędności. Jednocześnie zwalnia się ludzi. Próba wprowadzenia do szkół asystentów jest dla mnie krokiem w podobnym kierunku - pozbyciem się KN, ale na około.

Jeszcze raz o zarobkach
Trochę ogólniej... Płaca minimalna to naprawdę szerokie pojęcie. Spotkałem się z praktyką, iż pracownik, który otrzymywał dodatek stażowy, tak czy siak zarabiał 1680 zł. Dlaczego? Pracodawcy wykorzystują luki w prawie i tak obliczają podstawę wynagrodzenia, aby po dodaniu do niej dodatku stażowego, wyszła płaca minimalna. Pracownik otrzymuje minimum? A i owszem... Wzór jest stosunkowo prosty:

x + (x*y) = 1680 zł,
gdzie x to podstawa wynagrodzenia, a y to % dodatku stażowego.

Oby przyszli asystenci nauczycieli nie padli ofiarą tego systemu.

I ostatnia rzecz... Czy młodzi ludzie, kończący studia, będą chcieli pracować na takim stanowisku? Zapewniam, że tak, bo o pracę jest trudno.

* data uchwalenia to 24 kwietnia 2014 r., ustawę ogłosaono 20 maja, a wejść w życie ma 4 czerwca, z wyjątkiem Art. 1 pkt 2 lit. a w zakresie art. 16 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, który będzie obowiązywał od 1 września 2014 r.

Biblioteki bez książek...

Na początek lektura artykułu http://booklips.pl/newsy/biblioteki-bez-ksiazek-coraz-popularniejsze/ .

e-podręczniki

Czy rzeczywiście biblioteki nie powinny gromadzić książek? Napiszę rewolucyjnie - te szkolne już nie. Naprawdę szkoda na to miejsca, skoro większość lektur jest już dostępna on-line, a informacje ze słowników, leksykonów czy encyklopedii łatwiej i szybciej można znaleźć przez Google'a. Podoba mi się rozwiązanie opisywane w artykule, że część księgozbioru pozostawiono, gdyż ktoś bardziej lubi czytać słowo drukowane (tu w odniesieniu do literatury powszechnej) albo pewne książki mają w ocenie nauczycieli dużą wartość edukacyjną. Po drugie o gustach się nie dyskutuje, więc jak ktoś woli e-book, niech ma e-book, ktoś woli papier, niech ma papier.

Przede wszystkim, w formie "e-" powinno udostępniać się podręczniki. Rząd obiecywał, obiecywał... i nic. Pisałem już o tym. Ponownie odniosę się do artykułu - taki e-podręcznik łatwiej aktualizować. Choćby wstawienie daty śmierci poety (mam na myśli akurat poetkę, Wisławę Szymborską - autentyczna sytuacji z lekcji, kiedy kiedy to podręcznik nie nadążał za czasem, gdyż był  sprzed 4 lat).

Może się doczekam i takich czasów, że i w mojej bibliotece nie będzie książek... No, oby tylko tej biblioteki nie zamknięto, bo to nie o to chodzi. :)

Lista płac nauczycieli

Wczoraj "Gazeta Wyborcza" opublikowała listę płac nauczycieli. Otwiera ją historyk, który pracuje 1. rok w szkole społecznej, ma 10 godzin (czyli 10/18 etatu, a nie pół, jak podała "GW") i zarabia 1060 zł netto.

Pensje, po analizie danych z listy, są rzeczywiście zróżnicowane. Kultowym (chyba) stanie się matematyk, fizyk, chemik, pracujący 27 godzin w szkole publicznej (gimnazjum), dodatkowo w prywatnym gimnazjum (4 godziny, za które dostaje 1000 zł! - wow!) i jeszcze dorabiający korepetycjami, z czego "wyciąga" ok. 5000 zł.  W sumie: 8500 zł netto. W skład pensji wchodzi jeszcze wysługa - wg zestawienia posiada między 10 a 15 lat pracy.

Zastanawiam się czy te 5 tys. to taki oficjalny dochód. Warto jeszcze nadmienić, iż pan pracuje w Warszawie. Niemniej jest obrotny, widocznie ma czas na tyle korepetycji, niech ma! :)

Ale... Zawsze musi być ale. Dlaczego trzeba dorabiać? Czy rzeczywiście Polski nie stać na to, aby w szkole pracowali najlepsi fachowcy, którzy z zapałem i oddaniem poświęcaliby swój czas dla dobra uczniów, w konsekwencji narodu? Patetycznie zabrzmiało. Wierzę jednak, że się da...

Lista płac nauczycieli, podobnie jak artykuł w "GW", nie wniosła nic do ogólnopolskiej już dyskusji. Podnoszenie pensum, mówienie, że nauczyciel ma pracować 40 godzin tygodniowo w szkole, zniesienie Karty Nauczyciela itd. to populizm - tak reformy się nie robi. Tylko skąd rządzący mają to wiedzieć, skoro ich stosunek do historii jest taki, że tną jej godziny w szkole. Widocznie uznali, że to mniej potrzebny przedmiot, a wniosków z przeszłości wyciągać nie trzeba.

Pozdrawiam,

Paweł Huelle w obronie nauczycieli

Pozwalam sobie zacytować tekst pana Pawła Huelle w obronie nauczycieli, który jest adresowany do pana Leszka Balcerowicza.

I swoją drogą - panie Pawle, dziękuję!


Szanowny i Drogi Panie!

Dotknął Pan sedna sprawy - debaty na temat edukacji w naszym kraju. Jeżeli zajmuję głos w tej sprawie - mam do tego co najmniej równe prawo jak Pan - prawie piętnaście lat pracowałem w systemie oświaty - od szkoły podstawowej, poprzez liceum i szkołę zawodową, wreszcie w dwóch szkołach wyższych - Akademii Medycznej w Gdańsku, oraz w Uniwersytecie Gdańskim. 

Bardzo lubiłem mój zawód nauczyciela, spełniałem się w nim - w sensie zarówno ambicjonalnym, jak emocjonalnym. Odszedłem, ponieważ nie mogłem z jednej, uczciwie zapracowanej pensji - utrzymać rosnących kosztów utrzymania rodziny. Musiałem - jak wielu moich kolegów po fachu - bez przerwy dorabiać, by starczyło do pierwszego. Większość z nich dawała korepetycje. Ja miałem to szczęście, że dochody z mojej pracy literackiej - w pewnym okresie - stanowiły główną pozycję budżetu domowego. 

Zapewniam Pana, że nie żyliśmy ani rozrzutnie, ani na kredyt. Nie byliśmy - jak Pan to lubi ujmować - roszczeniowcami. Nie miałem w tym czasie ani własnego samochodu, ani mieszkania. Przy rodzicach: w jednym pokoju o powierzchni niespełna 20 metrów, z żoną i dzieckiem. Prace moich uczniów poprawiałem nocą, w kuchni, gdy wszyscy już w domu spali, także wszelkie obowiązkowe sprawozdania - których z roku na rok przybywało - pisałem w tejże kuchni, nieraz do świtu. Moje powieści i opowiadania były w tym czasie dodatkiem do tej pracy - też nocnym, powiedzmy - hobbystycznym. 

Tak, miałem w ramach etatu owych osławionych osiemnaście godzin w tygodniu. Ale - czy Pan zdaje sobie sprawę, że do tych osiemnastu godzin dydaktycznych - dochodziło co najmniej drugie tyle - na poprawianie klasówek i wypracowań. Na spotkania z rodzicami. Na pisanie obowiązkowych projektów lekcji. Popołudniowe rady pedagogiczne. Pracę ze szkolnym psychologiem - w sprawie tak zwanych trudnych uczniów. Tej pracy nikt nigdy nie wliczał do etatu: była oczywistością w szkolnej przestrzeni, ale każdy mógł - jak Pan obecnie - powiedzieć, że nauczyciel za mało pracuje na swoje wynagrodzenie. 

To oburzające: Was, ekonomistów, nikt nigdy nie rozlicza ze skutków waszych mylnych prognoz, z milionowych dopłat do banków, z zaprzepaszczonych funduszy, z nieudanych inwestycji. Jesteście właściwie jak szlachta w dawnej - pierwszej Rzeczypospolitej - ponad prawem. Stanowicie elitę. Dobrze - stanowcie, - ale dlaczego Pan - jako przedstawiciel tej elity - uparł się akurat krytykować nauczycieli? 

Mój pradziadek Tadeusz Fiedler był profesorem Politechniki Lwowskiej. I dwukrotnie obranym rektorem tej uczelni. Jego pobory - jeszcze w czasach CK Austrii - starczyły w zupełności na w miarę średnie, zamożne życie. Nie musiał brać tak zwanych fuch, zleceń. Jeśli dokonywał jakichś ekspertyz - np. dla przemysłu naftowego - to dlatego, że się tym interesował, że zależało mu na rozwoju przemysłu krajowego, bo się na tym znał. Nauczyciel w Drugiej Rzeczypospolitej - czy to w szkole podstawowej, czy w średniej (nie mówiąc o wyższej) zarabiał tyle, że mógł ze swojej pensji utrzymać czteroosobową rodzinę z jednej pensji.

Dziś obowiązuje inny model wymuszony przez rzeczywistość ekonomiczną. Etat nauczyciela to - rzecz jasna - podstawa, - ale trzeba mieć jeszcze dwa, trzy miejsca - żeby dorobić. W związku z czym mamy taką sytuację, jak na wielu polskich uczelniach: Etat podstawowy to kotwica, reszta to suma rozmaitych zleceń, dodatkowych prac, drugich i trzecich etatów. 

Czy uważa Pan to za słuszne? Dobre dla polskiej nauki? Edukacji? Szkolnictwa? Ile - Pańskim zdaniem - powinien zarabiać nauczyciel szkoły średniej, żeby całkowicie oddał się swojej pracy i żeby - nie musiał być domokrążcą korepetycji? I żeby jego prestiż - tak jest - prestiż - bo nauczyciel państwowy powinien mieć prestiż - nie był spostponowany? 

Mam do Pana ogromny szacunek - jak wiele milionów Polaków - którzy przeszli swoje Morze Czerwone dzięki Pana bardzo odważnym reformom i - na tym skorzystali. Ale jeśli chce Pan prywatyzować oświatę publiczną - trzeba powiedzieć - nie. Najlepsze, doskonałe osiągnięcia tej strefy zawsze wiązały się z przestrzenią publiczną. Począwszy od Szymona Konarskiego, czy Szkoły Rycerskiej. Skończywszy na najznakomitszych szkołach publicznych II Rzeczypospolitej. 

Oboje moi rodzice - z bardzo różnych rodzin - rozpoczęli edukację w przedwojennej Polsce - przerwaną wojną i okupacją. To, czego zdążyli się nauczyć przed wojną, starczyło im na wiele lat powojennych. Ale właśnie dlatego: nauczyciele byli zaufanymi mężami państwa polskiego, byli na bardzo wysokim poziomie, nikt - tak jak Pan teraz - nie wymawiał im - drobnych w istocie przywilejów. Nikt - tak jak Pan teraz nie podważał ich kompetencji i nie usiłował wyciągać z ich kieszeni pieniędzy, które godnie zarabiali. Czemu uwziął się Pan na nauczycieli? 

Czy zdaje Pan sobie sprawę, że przeciętna polska nauczycielka - bardzo ciężko pracująca, po wielu latach pracy, staży, szkoleń - dostaje na rękę maksymalnie dwa tysiące czterysta złotych? I nie jest Panu za to wstyd? Bo mnie - jest wstyd. Wstyd za państwo polskie, które nie potrafiło do tej pory skutecznie postawić na edukację. Ile otrzymuje - byle idiota -poseł? Taki - bierny, mierny, ale wierny? Niech Pan to zważy w swoim sumieniu, doprawdy, niech Pan to rozważy sprawiedliwie - niczym Sokrates, a potem dopiero niech Pan się zabiera za reformę stanu nauczycielskiego. 

I jeszcze jedno: obecny niż demograficzny powoduje redukcję etatów w szkołach. Zawsze uważałem, że im mniejsza klasa, im mniej uczniów - tym lepsze efekty nauczania. To jest podstawa procesu nauczania - indywidualne kontakty z uczniem, możliwość osobistego kontaktu, korekt, pracy indywidualnej. Ale państwo polskie tego nie rozumie. Skoro jest mniej uczniów komasuje ich w dużych zespołach, zwalnia "zbędnych" nauczycieli, zmniejsza sumę wydawaną na jednego ucznia. No bo można zaoszczędzić. Czemu nie? Dlaczego - Szanowny Panie Leszku - nie możemy oszczędzać w innych dziedzinach? Jest tyle możliwości! 

Pan, jako wybitny ekonomista mógłby zaproponować sporą, realną listę. Ale uwziął się pan na nauczycieli. Tego - jako były - wieloletni - pracujący za grosze nauczyciel - nigdy Panu nie wybaczę. Nie bije się słabszych. Nie wypada. Naprawdę - nie wypada. 

Paweł Huelle, pisarz. Były wieloletni nauczyciel, wiceprezes PEN Clubu

Więcej... http://wyborcza.pl/1,75515,11941642,Pawel_Huelle_do_Balcerowicza__Uwzial_sie_pan_na_nauczycieli_.html#ixzz1zTy2DO1J

Nauczyciel kontraktowy

Dzisiaj, tj, 25 czerwca 2012 r., uzyskałem stopień nauczyciela kontraktowego. :)

Czas pracy nauczyciela... - oczywiście, że subiektywnie!

http://th.interia.pl/50,b5c3134da3208478/ucieka_czas.jpg

Z czasem pracy nauczyciela jest tak, że dyrektor nie jest w stanie sprawdzić, ile pracuję. I w drugą stronę: nie jestem w stanie przedstawić dyrektorowi szkoły, ile czasu pracuję. Dlaczego? Uważam, że jest to płynne i zależy od różnych czynników.

W tym roku szkolnym mój etat wynosi 13/18 etatu (0,72). Kalkulatory w dłoń!

0,72*40 h (etat) = 29 h - w takim wymiarze godzin jestem zobowiązany wykonywać swoje obowiązki, jako nauczyciel języka polskiego oraz wychowawca-opiekun (chociaż wychowawstwa nie mam, to jednak sprawują takową funkcję choćby na przerwach, podczas dyżurów).

13*45'=585'=9 h 45' - tyle czasu etatowo spędzam przy tablicy.

Od pewnego czasu, ustawodawca, zobowiązał nauczycieli do "wypracowania" w ciągu roku szkolnego pewnej pól godzin lekcyjnych. Są to tzw. godziny karciane. Dla osób mających cały etat, przypada 76 h. W moim przypadku ilość tychże godzin wynosi 55 h. Pracę zaplanowałem sobie tak, iż raz w tygodniu mam zajęcia wyrównawcze, a co dwa tygodnie kółko recytatorskie. Średnio wychodzi na tydzień (liczymy: 45'+45'/2=67'=1 h 7'- wynik zaokrągliłem w dół).

Czas tygodniowy, który spędzam przy tablicy wynosi zatem 10 h 52'.

Pozostało zatem do wypracowania jeszcze 18 h 08'.

Dyżury na przerwach: w tym roku wymiar moich dyżurów wynosi 1 h 05' (pozostało 17 h 03'). Do tego należy doliczyć dyżur dla rodziców, który pełnimy raz w miesiącu: 60' (16 h 03').

Zostało 16 h 03'. To jest właśnie ten czas, który nazywam płynnym. Sprawdzam zeszyty, poprawiam sprawdziany, wypracowania (to jest bardzo czasochłonne!!!), kartkówki, testy, zadania domowe itd. W czasie przerw, kiedy nie pełnię dyżurów, nie zamykam się na 7 spustów. Jestem w szkole - akurat coś skseruję, a to uczeń przyjdzie o coś zapytać, a to trzeba zadzwonić w sprawie wyjścia do teatru, konkursu itp. Do tego wszystkiego dodajmy wywiadówki (owszem, nie mam wychowawstwa, ale w czasie wywiadówek, podczas ich trwania, jestem do dyspozycji rodziców), spotkania z rodzicami poza miesięcznym dyżurem, bo i takie się zdarzają. Jeszcze przygotowywanie różnego typu i maści "imprez" okolicznościowych (czyt. apeli, ale bardzo nie lubię tego słowa).

Na koniec zostawiam punkt, który nosi nazwę "przygotowanie do lekcji". Piszę o tym na końcu, ponieważ jest to (chyba!) jeden z większych punktów zapalnych. Nauczyciel również przygotowuje się do lekcji. Oczywiście, z biegiem lat człowiek nabiera doświadczenia. Jednak mimo to, aby nie popaść w rutynę, myśli, kombinuje, rozważa, co by tu zrobić, aby lekcja był ciekawsza, jak tu zachęcić uczniów do przeczytania tego lub tamtego.

Czy te wszystkie czynności zamykają się w owych 16 h 03'. Teoretycznie tak! Odnosząc się do słów, które napisałem w 1. akapicie, ja nie jestem w stanie udowodnić dyrektorowi (ani nikomu innemu), że przepracowałem te 16 godzin, a nikt inny (w tym też dyrektor) nie jest w stanie udowodnić mi, że tego nie zrobiłem.

Dlaczego o tym piszę? Kilka dni temu media poinformowały, że zakończył się pierwszy etap badań czasu pracy nauczycieli. Jednocześnie ZNP zasygnalizował, iż owo badanie nie zostało przeprowadzono rzetelnie.

Linki:
http://wyborcza.pl/1,75478,10931008,Jak_pracuja_nauczyciele___minuta_po_minucie.html
http://biznes.onet.pl/broniarz-badania-nie-wykaza-rzeczywistego-czasu-pr,18553,4989015,1,news-detal

Cała sprawa z czasem pracy belfrów;) "wybuchła" przy okazji raportu OECD, z którego wynikało, że w Polsce nauczyciele nie pracują zbyt długo w porównaniu z ich kolegami z innych krajów UE i USA. Ponownie napiszę, że przemilczano całkowicie różnic w zarobkach ;) (swoje zdanie wyraziłem tu: http://e-polonista.blogspot.com/2011/09/totalny-sprzeciw-artyku-w-dzienniku-gp.html).

Dlatego też postanowiłem policzyć, ileż to zajmuje mi czasu moja pracy... :D Wyniki? Proszę samemu ocenić, a ja wracam do sprawozdania i konspektów.

Totalny sprzeciw - artykuł w "Dzienniku GP"

Wczoraj, tj. 22 września 2011, "Dziennik Gazeta Prawna" opublikowała artykuł  Polski nauczyciel pracuje tylko trzy godziny dziennie. W tym miejscu wyrażam swój całkowity sprzeciw wobec wprowadzania opinii publicznej w błąd i podawania niepełnych, wybiórczych informacji. 

Rzetelna lektura raportu OECD,  na który powołuje się "Dziennik GP", traktuje tylko o czasie spędzonym "przy tablicy". Pominięte zostały inne działania, które podejmują nauczyciele, a które należą do ich obowiązków.

Zastanawiam się, kto pozwala na publikowanie takich pesudo-faktów. Nie ma to bowiem nic wspólnego z dziennikarstwem.

Szymon Waliczek, polonista

PS: Oświadczenie Teresa Misiuk, zastępca przewodniczącego SKOiW NSZZ „Solidarność”:

Pan Artur Grabek  

Redakcja Gazety Prawnej 

Szanowny Panie Redaktorze,

kolejny raz pisząc o polskiej oświacie i nauczycielach w znaczący sposób mija się Pan z prawdą. Czy dziennikarza nie obowiązuje etyka? Jakim celom i przez kogo wyznaczonym służyć ma pański tekst opublikowany w Gazecie Prawnej w dniu 22 września 2011 roku pod tytułem „Polski nauczyciel pracuje tylko trzy godziny dziennie”? Zapoznając się z  tak sformułowanym  tytułem, czytelnik otrzymuje informację, że polski nauczyciel pracuje tylko trzy godziny dziennie. W drugim zdaniu artykułu pojawia się co prawda zwrot o czasie pracy przy tablicy, przez który, jak można przypuszczać, rozumie Pan pensum dydaktyczne, ale po jednoznacznym sformułowaniu tytułu na ten niuans zwrócą uwagę tylko nieliczni czytelnicy. I w ten prosty sposób utrwala Pan w opinii społecznej fałszywe przekonanie o czasie pracy polskich nauczycieli. W połączeniu z wcześniej publikowanymi informacjami o pensjach nauczycieli od 1 września br. wykreował Pan nieprawdziwy obraz czasu pracy i zarobków polskich pedagogów. Po raz kolejny rodzi się pytanie - w jakim celu, na czyje zamówienie?
Pisząc o czasie pracy, warunkach i wynagrodzeniach pracowników oświaty niechętnie i nader rzadko uwzględnia Pan opinie NSZZ „Solidarność”. Mamy głębokie przekonanie, że treść tego listu znajdzie swoje odzwierciedlenie w pańskich publikacjach, które wymagają bardzo wielu sprostowań. Oto najistotniejsze.

Czas pracy  polskich nauczycieli wynika z  art. 42 Karty Nauczyciela, którego pkt 1 brzmi „ Czas pracy nauczyciela zatrudnionego w pełnym wymiarze zajęć nie może przekraczać 40 godzin na tydzień.”Wielkość zróżnicowanego, a nie tylko osiemnastogodzinnego pensum dydaktycznego określona jest w tabeli w pkt. 3 wymienionego artykułu. W końcowej części artykułu wymienia Pan „przywileje” nauczycieli wynikające z Karty Nauczyciela. Pana zdaniem są nimi: wypłata trzynastej pensji, dodatki za wysługę lat, motywacyjny, funkcyjny, za warunki pracy, nagrody jubileuszowe – skoro to przywileje nauczycieli, to czy inne grupy zawodowe ich nie otrzymują?! Pisze Pan także, że za godziny ponadwymiarowych zajęć dydaktycznych otrzymują nauczyciele dodatkowe wynagrodzenie, ale zapomniał Pan napisać, że tylko za te godziny. Za przekroczenie 40 godzin czasu pracy w tygodniu nikt pedagogom nie płaci. A jak jest w innych grupach zawodowych – otrzymują dodatkowe wynagrodzenie za dodatkowy czas pracy, czy nie? Panie Redaktorze w imię rzetelności i uczciwości dziennikarskiej proszę odpowiedzieć na te pytania. No i pominął Pan bardzo ważny aspekt czasu pracy nauczycieli – sławne „godziny karciane” albo jak kto woli „hallówki” bo i taka nazwa w środowisku funkcjonuje. Zmiana wprowadzona w art. 42 Karty Nauczyciela zobowiązała nauczyciela do prowadzenia bezpłatnie i obowiązkowo zajęć z uczniami w wymiarze 1 lub 2 godzin w tygodniu w zależności od typu szkoły. Jakie to powoduje problemy, pisaliśmy nie raz. Te jedna lub dwie godziny stały się workiem bez dna, w efekcie czas pracy nauczyciela systematycznie się wydłuża. Skutecznie zadbała o to obecna ekipa MEN, dokładając nauczycielom zadań, ale o tym też wielokrotnie informowaliśmy. 

W imię dociekliwości dziennikarskiej proszę sięgnąć do naszych stanowisk i opinii.
Mamy świadomość, że bez rzetelnego zbadania rzeczywistego czasu pracy nauczycieli Pan i Panu podobni ciągle będą pisać tylko o osiemnastogodzinnym pensum. Od wielu lat  NSZZ „Solidarność” ponawiał postulat o przeprowadzenie takiego badania – po raz pierwszy złożył go jeszcze poprzedni przewodniczący SKOiW Stefan Kubowicz na posiedzeniu Komisji Trójstronnej. Badanie jest właśnie realizowane. Proszę cierpliwie poczekać na jego efekty. Ciekawe, czy ktoś zapłaci nauczycielom za pracę  ponad 40 godzin w tygodniu!

Pozwala Pan sobie w swoim artykule na podanie informacji wręcz absurdalnych, np. w szkole podstawowej jeden nauczyciel przypada na 10 uczniów! Z tego wynika Panie Redaktorze, że chociażby w oddziałach I – III szkoły podstawowej mamy tylko po 10 uczniów! Komfortowe warunki pracy dla ucznia i nauczyciela, ale to niestety tylko wirtualna rzeczywistość wytworzona przez Pana.
Zadziwiające są Pańskie informacje dotyczące samorządów, które znowu mijają się z prawdą. Otóż, żaden samorząd nie zatrudni większej liczby nauczycieli, niż to wynika
z liczby godzin na poszczególne zajęcia edukacyjne i opiekuńczo–wychowawcze. Natomiast, zdarzają się sytuacje odwrotne, tzn. szukając oszczędności samorządy np. zwiększają liczbę uczniów w klasach, ograniczają podziały na grupy lub wręcz likwidują małe szkoły. Dlaczego o tym ważnym problemie Pan nie pisze?

Z tego Pańskiego artykułu i wielu innych wynika, że za problemy finansowe w oświacie odpowiada Karta Nauczyciela i Ci, którzy jej zaciekle bronią, tj. związki zawodowe. Jest to ogromne, populistyczne uproszczenie. Zadziwiającym jest, że grupa zawodowa, której wyznacza się niezwykle ważne i odpowiedzialne społecznie zadanie - edukowania dzieci i młodzieży, tych od  których zależeć będzie nasza wspólna przyszłość, jest nieustannie atakowana poprzez kreowanie jej fałszywego wizerunku.

Panie Redaktorze, może w celu odkupienia win, ale przede wszystkim w imię nie raz tu przywoływanej  rzetelności  i uczciwości dziennikarskiej, opisze pan rzeczywistą pracę polskich nauczycieli z ich wszystkimi, różnorodnymi zadaniami z zakresu dydaktyki, opieki, wychowania, czynności administracyjnych i wielu, wielu innych, niejednokrotnie wykonywanych w domu na własnym sprzęcie, bo w szkole jest to niemożliwe. No ale przygotowując taki materiał musiałby Pan wstać od komputera, odwiedzić kilka lub kilkanaście szkół, zajęłoby to trochę czasu. Zapewne znacznie więcej, niż napisanie tego artykułu. Przekonałby się  Pan wówczas, że nie ma w Polsce nauczycieli, którzy „pracują tylko trzy godziny dziennie” i zarabiają prawie 5 tysięcy. Poznanie prawdy jest bezcenne. Zachęcamy do tego trudu.

Teresa Misiuk
Zastępca Przewodniczącego
SKOiW NSZZ „Solidarność”


Już tylko link do oświadczenia pana Sławomira Broniarza, prezesa ZNP.

E-podręczników nie będzie!!!

Znowu nas oszukano! Tak, czuję się oszukany! Zresztą nie po raz pierwszy za kadencji tego rządu. Jako nauczyciel z niecierpliwością czekałem, wręcz wyczekiwałem na e-podręczniki. A tych oczywiście nie będzie!!!

http://praca.gazetaprawna.pl/artykuly/541390,nie_bedzie_tanszych_e_podrecznikow_dla_uczniow.html

Natomiast wydawnictwa szkolne, jeśli ubiegałyby się o dopuszczenie do sprzedaży nowych podręczników, zmuszone bylyby też poza formą papierową przygotować jej e-booka. Takie zmiany przewidywał projekt nowelizacji rozporządzenia ministra edukacji narodowej z 8 czerwca 2009 r. w sprawie dopuszczania do użytku w szkole programów wychowania przedszkolnego i programów nauczania oraz dopuszczania do użytku szkolnego podręczników (Dz.U. nr 89, poz. 730). Część zmian miała wejść w życie już 1 września, a pozostałe 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.
Jak ustaliliśmy, zaproponowane zmiany spotkały się z dużym protestem wydawców, którzy domagają się od ministerstwa wycofania się z tych pomysłów.
– Stanowczo sprzeciwiamy się tym zmianom – mówi Renata Łapińska członek zarządu, dyrektor wydawnictwa WSiP.
Podkreśla, że wolny rynek i nauczyciele powinni decydować czy chcą korzystać z wersji elektronicznej czy też tylko z podręczników tradycyjnych.
Wszystko wskazuje na to, że presja wydawców będzie większa od determinacji resortu i próśb rodziców.
– Wciąż trwają konsultacje tego projektu. Najprawdopodobniej dopiero jesienią nowelizacja może zostać podpisana przez minister – mówi „DGP” Bożena Komorowska z MEN.
Działaniem resortu zdziwieni są nauczyciele.
– Wprowadzenie podręczników w wersji elektronicznej jest nieuniknione, ale do tego konieczna jest zmiana przepisów i wola ministerstwa – mówi Maria Gudro, recenzentka podręczników i wiceprzewodnicząca Stowarzyszenia Nauczycieli Polonistów.
Źródło: Dziennik Gazeta Prawna
Artykuł z dnia: 2011-08-25, ostatnia aktualizacja: 2011-08-25 08:2

A miło być lżej!
PS: Nigdy nie myślałem, że będę politykował na tym blogu... :( Do czego mnie zmusza rzeczywistość...